Πρωτοβουλία Νέων - Πρόταση Διαλόγου

Συμμετοχή στην πρόταση μας!

2008-03-14T10:49:00.006+02:00

Μπορείτε και εσείς αν συμφωνείτε με την πρόταση διαλόγου που παραθέτουμε να συμμετέχετε στην πρωτοβουλία μας!
Στείλτε το ονοματεπώνυμό σας στο e-mail : politikiprotovoulia@gmail.com

Η πρόταση διαλόγου θα κατατεθεί στο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το Σάββατο 15 Μαρτίου 2008.
Όσοι θελετε να στηρίξετε την πρόταση αυτή μπορείτε να στέλνετε το ονοματεπώνυμό σας στο παραπάνω e-mail για τις επόμενες 10 μέρες(μέχρι την Παρασκευή 14 Μαρτίου 2008).

Γυναίκα και εργασία

2008-03-14T10:47:00.001+02:00

Τα τελευταία είκοσι χρόνια η γυναίκα έχει κάνει δυναμική είσοδο στο χώρο της αγοράς εργασίας. Ο δρόμος για την οικονομική και ατομική της απελευθέρωση ήταν μακρύς και δύσκολος. Η σύγχρονη γυναίκα είναι πλέον οικονομικά ανεξάρτητη, δυναμική και χειραφετημένη. Ωστόσο εξακολουθεί να μην έχει τις ίδιες δυνατότητες και ευκαιρίες με τον άντρα. Στον αντίποδα ,λοιπόν, των πανηγυρικά θετικών αποτελεσμάτων σχετικά με την απασχόληση των γυναικών βρίσκεται η στασιμότητα μιας κατάστασης που είναι θλιβερό να επικρατεί στην εποχή του 21ου αι. Η ουσιαστική ισότητα ανδρών-γυναικών σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία θα αργήσει να έρθει. Τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα οι υψηλές θέσεις (διευθυντών, προέδρων) αποτελούν αυστηρό άβατο για τις γυναίκες. Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι εκείνο των Πολιτικών Ποινικών και Διοικητικών Δικαστηρίων που όσο πιο υψηλόβαθμα είναι τόσο λιγότερες είναι οι γυναίκες που τα ****επανδρώνουν****. Τα πρωτεία σ' αυτό τον «αγώνα αποκλεισμού των γυναικών» κατέχει ο Άρειος Πάγος στον οποίο δεν υπηρετεί ούτε μία γυναίκα. Αντιθέτως, συσσώρευση γυναικών παρατηρείται στα ειρηνοδικεία και στα διοικητικά πρωτοδικεία.

Στις μέρες μας δεν θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την κατάσταση ευνοϊκή για τη ζωή της σύγχρονης εργαζόμενης Ελληνίδας. Ας μη ξεχνάμε πως πολλές γυναίκες ενώ πληρούν τα αντικειμενικά κριτήρια για την πρόσληψη σε μια θέση ωστόσο προτιμάται ένας άνδρας και με λιγότερα ίσως προσόντα αφού φιλοσοφία της εποχής μας είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους με όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος. Στην επίτευξη αυτού του σκοπού η γυναίκα αποτελεί εμπόδιο αφού ως έγκυος και αργότερα ως μάνα απαιτεί πολλές άδειες, επιδόματα και ευνοϊκή μεταχείριση. Για το λόγο αυτό, οι γυναίκες αποκλείονται από πολλές θέσεις με αποτέλεσμα να καλπάζει η γυναικεία ανεργία. Αλλά ακόμα κι αν είναι αποτελεσματικές και ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στη δουλειά τους, δεν μπορούν να ανελιχθούν στην εργασία λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, ενώ οι άνδρες μπορούν ταυτόχρονα να είναι και καλοί πατέρες και καλοί στο χώρο εργασίας τους. Έτσι ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει ουσιαστική βοήθεια στην Ελληνίδα μάνα διότι όταν έχει μικρά παιδιά δεν μπορεί να λείπει από το σπίτι αν δεν εξασφαλίσει ότι κάποιος μπορεί να τα προσέχει. Γι’ αυτό το λόγο η σύγχρονη γυναίκα είναι αναγκασμένη να πληρώνει αδρά ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς για να είναι σίγουρη για την ασφάλεια του παιδιού της. Αλλά ακόμα κι αν καταφέρει να βρει μια θέση σε κάποιο δημόσιο παιδικό σταθμό, αυτό δεν θα αποτελεί σημαντική λύση, αφού μια εργαζόμενη γυναίκα μπορεί να τελειώσει τη δουλειά γύρω στις τέσσερις αλλά οι δημόσιοι παιδικοί σταθμοί κλείνουν γύρω στις δύο..
Ουσιαστική λύση θα δοθεί αν η Πολιτεία σκύψει στο πρόβλημα και αποφασίσει να το αντιμετωπίσει στην ουσία του. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιτευχθεί με την προσαρμογή των δημόσιων Παιδικών Σταθμών στις ανάγκες των εργαζόμενων γυναικών, την ενίσχυση του ολοήμερου σχολείου όπως επίσης και η δημιουργία αθλητικών και πολιτιστικών κέντρων για να περνούν τα μεγαλύτερα παιδιά τον ελεύθερο χρόνο τους. Επίσης ένα ακόμη μέτρο που θα αποτελούσε ανάσα για τη σύγχρονη γυναίκα θα ήταν η ενίσχυση του θεσμού της εργασίας από το σπίτι καθώς και η παροχή κινήτρων από το κράτος για την ανάπτυξη της γυναικείας επιχειρηματικότητας.

Θα πρέπει όλοι και όλες μας να συνειδητοποιήσουμε πως η πορεία προς μια σύγχρονη, δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία θα επιτευχθεί όταν αντιληφθούμε τους ρόλους των δύο φύλων ως συμπληρωματικούς και όχι ανταγωνιστικούς, όταν επιδιώξουμε νέους τρόπους διαπαιδαγώγησης των νέων που να συμβαδίζουν με τη νέα κοινωνική φιλοσοφία των ίσων ευκαιριών.

Οικογενειακός Προγραμματισμός, Αντισύλληψη, Άμβλωση, Μητρότητα, Οικογένεια και η προστασία τους

2008-03-14T10:46:00.001+02:00

Από τα μέσα της δεκαετίας του '70 το γενικό κλίμα στη χώρα μας φαίνεται να είναι έτοιμο να δεχτεί και να προωθήσει νέες ιδέες που θα εξασφάλιζαν την απελευθέρωση της γυναίκας σε ζητήματα όπως αυτά της σεξουαλικότητας και της αναπαραγωγικής διαδικασίας. Οι γυναίκες της εποχής εκείνης, καθώς και τα κινήματα που την εκπροσωπούσαν αντιλήφθηκαν την ανάγκη για ριζικές αλλαγές στους νόμους και στη νοοτροπία τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών. Θεωρούσαν σημαντικό εκτός απ' την ισότητα και το σεβασμό απ' την πλευρά του άνδρα, να κερδίσουν τον αυτοσεβασμό τους και να συνειδητοποιήσουν την αξία, τα δικαιώματα και τους ρόλους που μπορούν αλλά και οφείλουν να αναλάβουν μέσα στη σύγχρονη κοινωνία

Σημαντικό βήμα προς την παραπάνω κατεύθυνση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η τροποποίηση του Οικογενειακού Δικαίου το 1983. Με το άρθρο 1387 θεσπίζει ότι «Οι σύζυγοι αποφασίζουν από κοινού για κάθε θέμα του συζυγικού βίου», καταργώντας έτσι την πατριαρχική οικογένεια. Μερικές ακόμη θέσεις του νέου Οικογενειακού Δικαίου είναι η τοποθέτηση της γονικής μέριμνας ως υποχρέωση και δικαίωμα και των δύο γονιών, η πιστοποίηση ότι τα εξώγαμα παιδιά είναι εξίσου νόμιμα με όσα γεννιούνται εντός γάμου, ενώ θίγει και τα ζητήματα της λύσης γάμου και του μοιράσματος της κοινής περιουσίας του ζευγαριού.

Επιπλέον, οι σύζυγοι κρατούν πλέον το πατρικό τους επώνυμο, καταργείται η προίκα ενώ η ενηλικίωση ορίζεται στα 18 χρόνια και η εκπαίδευση και ανατροφή δεσμεύεται ως ανεξάρτητη του φύλου.

Ένα ζήτημα που απασχολεί ιδιαίτερα τη σύγχρονη Ελληνίδα είναι αυτό της μητρότητας. Η μητρότητα είναι αναφαίρετο δικαίωμα αλλά και προνόμιο για κάθε γυναίκα. Το ζήτημα είναι ότι οι ελλείψεις, η κακή οργάνωση και η σχετική αδιαφορία που φαίνεται να υπάρχει σε πολλά επίπεδα απ' την πλευρά των κρατικών, πολιτειακών και λοιπών φορέων, θέτουν στη γυναίκα-μητέρα προβλήματα σε ποικίλους τομείς. Είναι αναγκαίο να δοθεί η απαραίτητη προσοχή στο θέμα της μητρότητας, ώστε να μην αποτελεί εμπόδιο ή ανασταλτικό παράγοντα στην προσπάθεια κατάκτησης ισοτιμίας ανάμεσα στα δύο φύλα. Σημαντικό είναι να παρέχεται στις μητέρες η δυνατότητα κοινωνικής ασφάλισης και προστασίας της εγκυμοσύνης τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να πάψουν να αντιμετωπίζουν εμπόδια στην εργασία και στην εργασιακή ανέλιξή τους.

Εκτός όμως απ' την προστασία της οικογένειας και της μητρότητας, οι νέες συνθήκες της κοινωνίας επιζητούν την παρέμβαση του κράτους σε διάφορους ακόμη τομείς. Η γυναίκα είναι χειραφετημένη και έχει κάνει την είσοδό της στην αγορά εργασίας. Αυτό, σε συνδυασμό με τους διαφοροποιημένους και πιο γρήγορους ρυθμούς ζωής, την ενασχόληση με την προσωπική καλλιέργεια και την καριέρα στο χώρο της εργασίας, δημιούργησαν στα νέα άτομα την τάση να παρατείνουν χρονικά τη στιγμή που θα αποφασίσουν να κάνουν οικογένεια. Έτσι λοιπόν, γεννήθηκε η ανάγκη εξοικείωσης με τα ζητήματα του οικογενειακού προγραμματισμού, της αντισύλληψης και, πιο έντονα, της νομιμοποίησης των αμβλώσεων. Η άμβλωση βέβαια είναι ένα θέμα πολύ πιο σύνθετο. Δεν σχετίζεται απλά με τον οικογενειακό προγραμματισμό, αλλά με το δικαίωμα της κάθε γυναίκας να διαθέτει και να διαχειρίζεται το σώμα της με τον τρόπο που εκείνη θεωρεί ως βέλτιστο.

Στην Ελλάδα αυτό έγινε πραγματικότητα με νόμο που προτάθηκε κατόπιν συνεργασίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης και του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας και που ψηφίστηκε το 1986. Πριν απ' αυτό και εφόσον η άμβλωση αντιμετωπιζόταν σαν ποινικό αδίκημα που προέβλεπε σαν τιμωρία 3 χρόνια φυλάκισης για τη γυναίκα που την έκανε και 10 χρόνια φυλάκισης για το πρόσωπο που της παρείχε τα μέσα για να πραγματοποιηθεί η άμβλωση. Επίσης παράνομη άμβλωση σαφώς συνεπάγεται την έλλειψη ασφαλιστικής προστασίας, ενώ, επιπλέον, οι συνθήκες κάτω απ' τις οποίες λάμβανε χώρα τις περισσότερες φορές, έθεταν σε κίνδυνο την υγεία ή και τη ζωή ακόμη της όποιας εγκύου αποφάσιζε να προβεί σ' αυτή την ενέργεια. Και επιπλέον, ήταν σύνηθες το φαινόμενο της οικονομικής εκμετάλλευσης των γυναικών που βρίσκονταν στην ανάγκη ή τη διάθεση να σταματήσουν να κυοφορούν, αφού τα ποσά που τους ζητούσαν ήταν μεγάλα.

Μετά τη νομιμοποίησή της ήρθε η ιατρική προστασία για τις γυναίκες και ακόμη, εφόσον υπήρχαν οι απαιτούμενες ιατρικές εγγυήσεις, και η ασφαλιστική τους κάλυψη.
Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να πούμε πως η πολιτεία έχει μεριμνήσει θεσμικά για την κάλυψη βασικών ζητημάτων που αφορούν τη γυναίκα και την αυτοδιάθεσή της όμως οφείλει να διατηρεί μια στάση εγρήγορσης, να αφουγκράζεται τις ανάγκες της εποχής και να μη μένει στην τυπική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των γυναικών. Το ζήτημα δεν είναι απλά και μόνο η ύπαρξη ενός νομοθετικού πλαισίου. Σίγουρα η θέση της γυναίκας την τελευταία εικοσαετία έχει βελτιωθεί σημαντικά όμως απαιτείται μια πιο ώριμη ενασχόληση με το θέμα καθώς υπάρχουν περιπτώσεις που ο νόμος αφήνει ακόμα περιθώρια για τον περιορισμό της γυναικείας βούλησης. Έτσι μαζί με νομιμοποίηση των αμβλώσεων η πολιτεία όφειλε να αναπτύξει ένα πρόγραμμα ενημέρωσης σε θέματα οικογενειακού προγραμματισμού και αντισύλληψης και να τα εντάξει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση καθώς στατιστικά στις ηλικίες αυτές παρατηρούνται τα μεγαλύτερα ποσοστά αμβλώσεων, οι οποίες πολλές φορές γίνονται χωρίς τη θέληση των ίδιων των επιτόκων

Γυναίκα και πολιτική

2008-03-14T10:45:00.001+02:00

Ένα ζήτημα που θα μπορούσαμε μεν να χαρακτηρίσουμε ως κύριο, αλλά για το οποίο δε, λείπουν εκτενείς ή και συχνές αναφορές, είναι αυτό της συμμετοχής των γυναικών στην πολιτική ζωή.

Από νομικής άποψης, οι Ελληνίδες δεν είχαν εκλογικά δικαιώματα ως και τις τρεις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Το 1930, μέσω υπουργικής απόφασης, τους δόθηκε το δικαίωμα ψήφου στις βουλευτικές και κοινοτικές εκλογές, αλλά μόνο σε όσες ήταν εγγράμματες και είχαν συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας τους. Το δικαίωμα εφαρμογής του «εκλέγεσθαι» εμφανίζεται στη χώρα μας 4 χρόνια μετά. Από τότε μέχρι σήμερα η συμμετοχή της Ελληνίδας αλλά και της γυναίκας γενικότερα, στην πολιτική ζωή και τους φορείς εξουσίας, είναι αρκετά περιορισμένη, ενώ η στάση της κρίνεται εν μέρει και ως «διστακτική». ο άνδρας κυριαρχεί στην πολιτική ζωή και παραγκωνίζει τη γυναίκα. Το ποσοστό των γυναικών στους οπαδούς και υποψηφίους των πολιτικών κομμάτων είναι μικρό σε σχέση με των ανδρών. Στους καταλόγους των πολιτικών κομμάτων ο αριθμός των εγγεγραμμένων γυναικών είναι πολύ μικρός σε σχέση με αυτόν των ανδρών, ενώ πολλές αποφεύγουν να εκδηλώνονται. Μικρό ποσοστό γυναικών εκπροσώπων βρίσκεται και στα εθνικά όπως και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, αν και έχουν φτάσει ως τις ανώτατες βαθμίδες, ο αριθμός τους επιμένει να είναι περιορισμένος Πώς όμως ερμηνεύεται το γεγονός ότι ο πολιτικός ορίζοντας των γυναικών διαγράφεται χλωμός; Θεωρητικά, αφού το μεγαλύτερο ποσοστό των εκλογέων είναι γυναίκες, εάν οι γυναίκες είχαν ίσες δυνατότητες να ασκήσουν τα πολιτικά τους δικαιώματα, τότε τα ποσοστά των γυναικών στο κοινοβούλιο θα έπρεπε να ήταν ίδια περίπου με των ανδρών. Η θεωρία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν επιβεβαιώνεται απ' την πράξη. Αναζητούμε τις αιτίες πρώτα στην πολιτική σκέψη και συμπεριφορά της γυναίκας, την οποία συνήθως σχετίζει με τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες της στον οικογενειακό, κοινωνικό και επαγγελματικό τομέα. Επίσης, αν λάβουμε υπ' όψιν ότι δεν έχει λάβει την κατάλληλη πολιτική παιδεία και δεν έχει συνειδητοποιήσει πως ως ψηφοφόρος διαθέτει το μέσο και τη δύναμη να προκαλέσει κοινωνικές αλλαγές. Ακόμη, οι προκαταλήψεις συνεχίζουν να την ακολουθούν και ως ένα βαθμό, με τη στάση της, τις αποδέχεται και παράλληλα αποδέχεται και την πολιτική που δημιουργούν οι άνδρες. Πριν όμως τις κατηγορήσουμε για απάθεια, ας αναλογιστούμε και τις αυξημένες υποχρεώσεις τους (οικογενειακές, επαγγελματικές) που δεν τις αφήνουν τον απαραίτητο χρόνο που απαιτείται να διαθέσει όποιος θέλει να εκλεγεί και να ασχοληθεί με τα πολιτικά θέματα.
Η πολιτεία στο σημείο αυτό οφείλει στα πλαίσια διαμόρφωσης μιας δίκαιης κοινωνίας ίσων ευκαιριών να παρέμβει και να δώσει την απαραίτητη ώθηση (ουσιαστικός ρόλος της ποσόστωσης) και ενθάρρυνση (άρση των προκαταλήψεων) στις γυναίκες να δουν πιο σοβαρά το ρόλο τους ως πολιτικά όντα και να επιδιώξουν την πιο ενεργή συμμετοχή και υποστήριξή τους στα κέντρα εξουσίας και λήψης αποφάσεων

Γυναίκα ,η θέση της στην κοινωνία και τα σύγχρονα αιτήματα

2008-03-14T10:43:00.000+02:00

Στην παγκόσμια ιστορία οι αγώνες των γυναικών για την υπεράσπιση και την υποστήριξη των δικαιωμάτων τους κατέχουν μια ιδιαίτερα σημαντική θέση. Η διαδρομή για την εξασφάλιση και την κατοχύρωση της ισοτιμίας ανάμεσα στα δύο φύλα δικαίως αντιμετωπίστηκε απ' τις γυναίκες ως μια υπόθεση που «κατακτιέται, δεν κερδίζεται»

Τα ατομικά δικαιώματα

Το πόσο εύκολα, σε ποιο βαθμό και με ποιον τρόπο οι διάφορες φεμινιστικές ιδέες πέρασαν ή, πολύ περισσότερο, εδραιώθηκαν στις διαφορετικές κοινωνίες, εξαρτάται σημαντικά από τη νοοτροπία, την κουλτούρα και τις αντιλήψεις που ήδη υπάρχουν και χαρακτηρίζουν κάθε χώρα, κάθε κοινωνία και κάθε φυλή. Έτσι λοιπόν, εξηγείται το γιατί η πορεία για την ισοτιμία δεν εξελίχθηκε ούτε ανάλογα ούτε γραμμικά σ' όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Επίσης, οι γυναίκες, μέσα στην οργανωμένη τους δράση, είχαν και ακόμη έχουν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα των κοινωνικών προσδοκιών. Πιο αναλυτικά, όταν αναφερόμαστε στις κοινωνικές προσδοκίες εννοούμε το σύνολο των αναμενόμενων χαρακτηριστικών και συμπεριφορών που καλείται καθένας μας να υιοθετήσει στη ζωή του, ανάλογα με το τι απαιτεί η κοινωνία στην οποία ζει, από αυτόν. Αναμφίβολα, ένας κύριος παράγοντας που καθορίζει αυτού του τύπου τις προσδοκίες είναι το φύλο. Οι κοινωνικές προσδοκίες, βέβαια, τείνουν να ενισχύονται από τα διάφορα πρότυπα εικόνας και συμπεριφοράς που κυριαρχούν σε κάθε κοινωνία, ιδιαιτέρως μέσω του τύπου και της τηλεόρασης. Έτσι, συχνότατο φαινόμενο είναι το μοντέλο της γυναίκας που πλασάρεται μέσα από τις διαφημίσεις να είναι αφενός περιοριστικό και αφετέρου έντονα υποτιμητικό και απαρχαιωμένο, αφού συνήθως εμφανίζεται ως η νοικοκυρά του σπιτιού, με την ευθύνη των παιδιών ή θα προβάλλεται ως υποκείμενο και σύμβολο σεξουαλικής έκφρασης.. Το βαθμό λοιπόν που τα πρότυπα αυτά επηρεάζουν την άποψη για τη θέση της γυναίκας μέσα στην κοινωνία, για τις ικανότητες και την αξία της, βάλθηκαν να μειώσουν και να εξαλείψουν οι γυναίκες μέσα από δραστηριότητές τους στη δραστηριότητές τους στη διάρκεια της σύγχρονης ο ιστορίας. Παρόλα τα εμπόδια που συνάντησε και συναντά η γυναίκα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα μεγάλα άλματα που έχει κάνει για την υπεράσπιση των ατομικών της δικαιωμάτων. Είναι αυτόνομη, έχει το δικαίωμα της αμειβόμενης εργασίας, είναι οικονομικά ανεξάρτητη, δικαιούται να διαθέτει και να διαχειρίζεται όπως θέλει το σώμα της, μορφώνεται, σπουδάζει, αποκτά εμπειρίες και επαγγελματική ειδίκευση, συμμετέχει στην πολιτική και τα κοινά, είναι συνταγματικά και νομικά κατοχυρωμένη.
Βέβαια, όμως, η παραπάνω περιγραφή δεν αντανακλά απόλυτα την πραγματικότητα, αφού παρ' όλες τις σπουδαίες κατακτήσεις η γυναίκα εξακολουθεί να υφίσταται σε διάφορες περιπτώσεις την κακοποίηση, σωματικής και ψυχικής φύσης, απ' την πλευρά του άνδρα, την απαξίωση και την υποτίμηση του «εγώ» της.
Έτσι ενώ υπάρχει θεσμική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των γυναικών τόσο σε εργασιακό όσο και σε ατομικό επίπεδο δεν λείπουν οι βάναυσες ενέργειες βάρος τους. Μεγάλο ποσοστό γυναικών ομολογεί ότι έχει δεχτεί σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο της δουλειάς, ενώ το παζλ έρχονται να συμπληρώσουν τα όχι σπάνια γεγονότα των βιασμών ή της κακοποίησης, ακόμη και μπροστά στα παιδιά τους. Βέβαια το συγκεκριμένο θέμα αποτέλεσε αντικείμενο προβληματισμού από την κυβέρνηση του Π.Α.Σ.Ο.Κ. ήδη από το 1984 όπου και προχώρησε στην ψήφιση του νόμου αναφορικά με το βιασμό. Ήταν ομολογουμένως μια προοδευτική κίνηση αλλά όχι τόσο αποτελεσματική από ότι μας έδειξε η ιστορία αφού πολλές γυναίκες φαίνονται να διστάζουν να καταγγείλουν ανοιχτά γεγονότα, όπως ξυλοδαρμούς ή όποιου είδους κακοποίηση σε βάρος τους, ίσως ακόμη και από ντροπή - αδικαιολόγητη βέβαια, αφού όντας στη θέση του θύματος την ευθύνη τη φέρει ο θύτης και όχι αυτές - ειδικά όταν τα περιστατικά αφορούν άτομα του οικογενειακού περιβάλλοντος (σύζυγος, πατέρας, σύντροφος, αδελφός κ.λ.π.).έτσι πολλές γυναίκες θέλοντας να αποφύγουν να φτάσουν τις υποθέσεις τους στα δικαστήρια, απευθύνονται στον εισαγγελέα ακροάσεων, για τη συμβολή του σε θέματα κακοποίησης ή κακομεταχείρισης απ' την πλευρά του συζύγου, και αρκούνται στις συστάσεις που αυτός θα τους απαγγέλλει.

Με βάση λοιπόν την παραπάνω κατάσταση καθίσταται σαφής η αναγκαιότητα σχεδίασης και εφαρμογής ενός συνδυαστικού πολιτικού πλάνου που θα περιλαμβάνει νομοθετική αλλά και κοινωνική κάλυψη καθώς ένα τόσο ευαίσθητο θέμα δεν μπορεί να λυθεί απλά και μόνο με την θέσπιση σχετικού νόμου αλλά απαιτείται η άσκηση μιας γενικότερης κοινωνικής πολιτικής που στόχο θα έχει την ευαισθητοποίηση των πολιτών σε τέτοιου είδους θέματα που ακόμα και στις μέρες μας εξακολουθούν να αποτελούν ταμπού για την κοινωνία μας.

Τοπική Αυτοδιοίκηση και Νεανική Συμμετοχή

2008-03-14T10:40:00.001+02:00

Αυτό που αναζητά η ελληνική κοινωνία δεν είναι τίποτα άλλο από μία ριζική ανανέωση στην πολιτική ζωή της χώρας. Αναζητά ένα νέο κοινοβουλευτικό πολιτισμό. Προσβλέπει σε μία τολμηρή περιφερειακή συγκρότηση με την παράλληλη δημιουργία μιας επιτελικής κυβέρνησης απόλυτα επικεντρωμένης στο στρατηγικό σχεδιασμό, στην αναβάθμιση και ενίσχυση των ανεξάρτητων αρχών, σε μία Δημόσια Διοίκηση προσηλωμένη στην αποτελεσματικότητα προς όφελος του πολίτη. Αναζητά την εμπέδωση της διαφάνειας και τη ριζική αντιμετώπιση της διαφθοράς, στη βελτίωση της απονομής της δικαιοσύνης.

Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, κρίνεται αναγκαία τόσο η συμμετοχή του συνόλου των κοινωνικών δυνάμεων, όσο και του κάθε πολίτη ξεχωριστά. Προϋπόθεση της ανάπτυξης είναι η δημοκρατία της συμμετοχής. Η δημοκρατία της συμμετοχής διαπαιδαγωγεί τους πολίτες να εμπιστεύονται τις δυνάμεις τους και να αναλαμβάνουν την ευθύνη που τους αναλογεί έναντι του κοινωνικού συνόλου. Γιατί μόνο στη βάση της ευρύτερης συναίνεσης, μόνο με ενεργητική νομιμοποίηση και όχι πια με παθητική αποδοχή, μπορεί η ελληνική κοινωνία να απαντήσει στην ιστορική πρόκληση της νέας εποχής. Μόνο αν ο πολίτης αποκτήσει την αίσθηση ότι ανήκει σε μία συνεκτική, δημοκρατική και ανοιχτή κοινωνία θα ταυτιστεί με ένα στόχο που ενσωματώνει, αλλά και υπερβαίνει τις προσωπικές επιδιώξεις του καθενός μας. Μόνο αν ο πολίτης γίνει συμμέτοχος στη διαμόρφωση των συλλογικών στόχων, στη χάραξη, άσκηση και έλεγχο των δημόσιων πολιτικών, θα αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί. Μόνο η συμμετοχή του πολίτη, η πεποίθησή του ότι η ανανέωση της πολιτικής αποτελεί και δική του υπόθεση, η πίστη του ότι με συλλογική προσπάθεια είναι εφικτή η επίτευξη του στόχου, θα επιτρέψουν μια διακυβέρνηση αντάξια των οραμάτων και των στόχων της κοινωνίας μας. Τα μεγάλα προβλήματα δεν λύνονται μόνο από το κράτος ή την αγορά. Λύνονται από την ενεργή δράση πολιτών που έχουν γνώσεις και αποφασίζουν να προωθήσουν λύσεις. Το ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι αν οι σημερινές, υφιστάμενες δομές είναι ικανές να διασφαλίσουν αυτό το νέο εγχείρημα. Μία σειρά από ριζοσπαστικές αλλαγές σε όλους τους θεσμούς της διακυβέρνησης, στη δομή και τη λειτουργία του κράτους, τόσο στο σύστημα κοινωνικής διαβούλευσης, όσο και στο ίδιο το πολιτικό σύστημα .

Εμείς, οι νέοι σοσιαλιστές επιδιώκουμε τη σύγκρουση με κάθε αντίληψη και νοοτροπία που επιθυμεί τη διατήρηση του status quo στην τοπική αυτοδιοίκηση. Δεν θα διστάσουμε να σταθούμε απέναντι σε αυτούς που επιθυμούν να παραμένει αυτή η μεγάλη υπόθεση δεμένη στο άρμα του παρελθόντος και της αντιδραστικότητας. Θα πούμε ένα μεγάλο όχι στη λογική της συντήρησης, του λαϊκισμού και του αναχρονισμού.

Κοιτώντας μπροστά και τραβώντας στο μέλλον την ελληνική κοινωνία θέλουμε και τολμούμε τις μεγάλες και αναγκαίες ρήξεις στον τομέα της αυτοδιοίκησης. Στο πλαίσιο μιας βαθιάς προοδευτικής και ριζοσπαστικής πολιτικής στοχεύουμε στον ουσιαστικό επαναπροσδιορισμό της. Στοχεύουμε στην αυθεντική μεταρρύθμιση του θεσμού με άξονα τη διεθνή και ευρωπαϊκή πραγματικότητα, το μέλλον και τις ανάγκες της κοινωνίας μας.

Θέση μας είναι η ουσιαστική αποκέντρωση και περιφεριοποίηση του κεντρικού κράτους, προσαρμοσμένη στην εσωτερική μας πραγματικότητα. Σε δευτεροβάθμιο επίπεδο πιστεύουμε στη νέα κατάτμηση της χώρας σε βιώσιμες περιφέρειες και την άμεση εκλογή του Περιφερειάρχη από το λαό. Τη δυνατότητα διαμόρφωσης Δημόσιας Πολιτικής από την Περιφέρεια σε ζητήματα όπως η παιδεία, το περιβάλλον, η πολιτική προστασία, οι συγκοινωνίες, η μεταναστευτική πολιτική, η αναπτυξιακή πολιτική, η κοινωνική πρόνοια, η νεολαία. Τη διαμόρφωση, ακόμη, γενικής οικονομικής πολιτικής θέτοντας έτσι τη βάσης για την πραγματική φορολογική αποκέντρωση.

Επιδιώκουμε την κυριολεκτική ενδυνάμωση των Δήμων και των Κοινοτήτων της χώρας ώστε να λειτουργούν και να δρουν ως αληθινοί εκφραστές της άμεσης δημοκρατίας και όχι ως παρακλάδια του κεντρικού κράτους. Στο πλαίσιο αυτό οραματιζόμαστε τη μεταφορά σε αυτούς όλων εκείνων των αρμοδιοτήτων που η κοινωνική λειτουργικότητα απαιτεί και μπορούν πράγματι να φέρουν σε πέρας προς όφελος της καθημερινότητας των πολιτών. Ακόμη, να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε να καταστούν οικονομικά ανεξάρτητοι φορείς της πολιτικής ζωής και κατά συνέπεια κέντρα παραγωγής και δημιουργίας. Να δοθεί δηλαδή τέλος στην επαιτεία των Δήμων και να τους παρασχεθούν οι δυνατότητες που απαιτούνται για να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Ζητούμε την άμεση διεύρυνση της συμμετοχής των πολιτών στα αυτοδιοικητικά δρώμενα. Είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι πως η κοινωνική πρόοδος και ανάπτυξη δεν μπορούν να γίνουν χωρίς την κοινωνία. Δημοψηφίσματα, άνοιγμα των διοικητικών οργάνων στους πολίτες, συμμετοχικές διαδικασίες είναι μερικά μόνο από τα μέτρα που θα συνέβαλλαν στην ενίσχυση του δημοκρατικού χαρακτήρα της αυτοδιοίκηση και της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντί της. Μια ενίσχυση απολύτως αυτονόητη στις ανεπτυγμένες κοινωνίες της δύσης και άκρως αναγκαία για τη χώρα μας.

Η Ελλάδα είναι το πλέον συγκεντρωτικό κράτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 25.

Ο συγκεντρωτισμός αυτός αποτελεί το σοβαρότερο εμπόδιο στην ανάπτυξη και την ευημερία του τόπου.

Απαιτούνται ρήξεις και τομές και όχι δειλές, άτολμες και θολές μεταρρυθμίσεις.

· Μεγάλοι και ισχυροί Δήμοι, ικανοί να αποτελέσουν αυτόνομες και αυτοτελείς διοικητικές και προγραμματικές μονάδες

· Περιφερειακή αυτοδιοίκηση, με αιρετό περιφερειάρχη και βασική της αποστολή την ανάπτυξη

· Μητροπολιτική διακυβέρνηση δεύτερου βαθμού για Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με βασική αποστολή την ποιότητα ζωής και την ανταγωνιστικότητα των δύο πόλεων

· Φορολογική αποκέντρωση με στόχο την πραγματική αυτοδιοίκηση αλλά και την κοινωνία της ευθύνης

· Σύγχρονο επιτελικό κράτος, ικανό να εγγυηθεί το μέλλον της χώρας στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης

· Έλεγχος και διαφάνεια παντού

· Συμμετοχή του πολίτη στις αποφάσεις που τον αφορούν.

Είναι νομίζω καθαρό ότι δεν μιλάμε για την ικανοποίηση κάποιων αιτημάτων της αυτοδιοίκησης.

Μιλάμε για το σύγχρονο κράτος.

Είναι το μεγάλο πολιτικό διακύβευμα της χώρας μας.

Η αποκέντρωση και η αυτοδιοίκηση είναι κλειδιά, είναι προϋποθέσεις για να απαντήσουμε πειστικά στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας, στην απαίτηση των πολιτών.

Αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση αποτελούν θεμελιώδεις προϋποθέσεις για την περιφερειακή ανάπτυξη.

Αν κοιτάξουμε πίσω από την κουρτίνα τις κατανομές του ΑΕΠ θα διαπιστώσουμε ότι το χάσμα μεταξύ κέντρου και περιφέρειας διαρκώς διευρύνεται. Οι αριθμοί δε λένε την αλήθεια. Αρκεί να συμπεριλάβει κανείς στο ΑΕΠ της Αττικής την περιοχή των Οινοφύτων που πλασματικά φορτώνεται στη Στερεά Ελλάδα και τις Κυκλάδες που αποτελούν τη δεύτερη κατοικία των κατοίκων των λεκανοπεδίου.

Αν έτσι μετρήσουμε το ΑΕΠ τότε θα δούμε κατάματα την αλήθεια. Γι΄ αυτό η κατανομή του Δ΄ ΚΠΣ με έμφαση στην περιφέρεια από μόνη της δε λέει τίποτα. Η περιφερειακή ανάπτυξη χρειάζεται πρώτα από όλα ισχυρά υποκείμενα.

Ισχυρούς, δηλαδή, αποκεντρωμένους θεσμούς τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης.

1. Είναι αναγκαία η προώθηση του προγράμματος «Καποδίστριας ΙΙ». Στο πρώτο «Καποδίστρια», τοπικές ιδιαιτερότητες, ιδιομορφίες και σκοπιμότητες εμπόδισαν την πλήρη εφαρμογή του πνεύματος του προγράμματος. Στόχος του «Καποδίστρια ΙΙ» θα πρέπει να είναι η δημιουργία ισχυρών και βιώσιμων Δήμων, οι οποίοι θα πρέπει να είναι σε θέση να προσφέρουν σύγχρονες υπηρεσίες στους Δημότες τους, θα έχουν το κατάλληλο υπαλληλικό προσωπικό και θα είναι σε θέση να ορίσουν τις Αναπτυξιακές ανάγκες του τόπου τους και να προωθήσουν τις απαραίτητες ενέργειες για την υλοποίηση τους.

2. Η αποκέντρωση της φορολογικής εξουσίας είναι ο δρόμος που μας οδηγεί στην αυτοδιοίκηση αλλά και την κοινωνία της ευθύνης. Κυρίως όμως δίνει στην έννοια της διαφάνειας την πραγματική της υπόσταση. Ο πολίτης ξέρει που πάνε τα χρήματα του. Πώς επενδύονται και πώς αξιοποιούνται.

3. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης όλες οι δημόσιες πολιτικές οφείλουν να υπηρετούν ως πρώτιστο στόχο, την αποτελεσματικότητα. Είναι γεγονός ότι η αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση είναι συνώνυμα της αποτελεσματικότητας.

4. Το ζήτημα του επιτελικού κράτους δεν είναι ζήτημα μείωσης του αριθμού των Υπουργείων. Είναι πρώτα από όλα ζήτημα προσανατολισμού. Στη σημερινή εποχή ολοένα και περισσότερες αποφάσεις που αφορούν το παρόν και το μέλλον λαμβάνονται σε υπερεθνικά κέντρα. Χρειαζόμαστε κεντρική κυβέρνηση με κυρίαρχο προσανατολισμό την εξωστρέφεια γιατί εκεί διακυβεύονται τα συμφέροντα της χώρας. Δε χρειαζόμαστε κυβερνήσεις που είναι αρμόδιες για 300 χιλιόμετρα οδικού δικτύου στην Αττική, όπου ανάμεσα στ΄ άλλα φροντίζουν να ποτίζουν τις νησίδες και να αλλάζουν και τις λάμπες.

5. Αποκέντρωση, αυτοδιοίκηση, συμμετοχή είναι βασικές επιλογές για να φτάσουμε στην κοινωνία της ευθύνης. Η λογική της ήσσονος προσπάθειας, οι πελατειακές λογικές και η εξατομικευμένη προσέγγιση όλων των ζητημάτων, η κοινωνία των τηλεθεατών πρέπει να λάβουν τέλος. Οι Έλληνες πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για να διατηρήσουμε και να επεκτείνουμε την ευημερία του τόπου. Δεν υπάρχει αυτόματος πιλότος. Ο μεγάλος πατερούλης που ακούει στο όνομα κράτος πνέει τα λοίσθια.

Με μια τέτοια ματιά στα πράγματα είναι προφανές ότι αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση μπορεί και πρέπει να αποτελέσουν το κεντρικό πολιτικό ζητούμενο ενός μεγάλου κύματος μεταρρυθμίσεων.

Το στοίχημα είναι δύσκολο γιατί υπάρχουν τεράστιες δυνάμεις αδράνειας.

Συμφέροντα καλώς και κακώς νοούμενα, κοινωνικές συμπεριφορές, μειωμένη αξιοπιστία των θεσμών, υπερσυγκέντρωση πλούτου, δύναμης και ανθρώπων σε έναν τόπο που πολώνει ολοένα και περισσότερο το δημόσιο διάλογο της χώρας σε δευτερεύοντα ζητήματα.

Δεν υπάρχει όμως άλλος δρόμος.

Εμείς πιστεύουμε ότι χρειάζεται μια βαθιά μεταβολή στη διοίκηση και το κράτος.

Χωρίς αυτή τη μεταβολή η ευκταία και η επιθυμητή από όλους κίνηση της Ελλάδας προς τα μπρος όχι μόνο δεν είναι εφικτή αλλά δεν μπορεί καν να νοηθεί.

Η διαμορφωμένη κατάσταση αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στο δρόμο για ανάπτυξη, για ποιότητα ζωής, για περισσότερη δημοκρατία.

Οι μεγάλες τομές χρειάζονται εγγύηση από το υψηλότερο δυνατό επίπεδο γιατί το υφιστάμενο σύστημα είναι παντοδύναμο και τις ακυρώνει. Έτσι γίνονται οι μεγάλες τομές. Έτσι μπορούμε να οδηγηθούμε σε ένα σύγχρονο κράτος

Όσον αφορά τώρα την συμμετοχή των νέων στην αυτοδιοίκηση. Ο κύριος θεσμός που προάγει αυτήν την συμμετοχή είναι Τα Τοπικά Συμβούλια Νεολαίας (ΤΟΣΥΝ) πρώην ΔΗΣΥΝ.

Τα ΔΗΣΥΝ είναι ένας θεσμός ενεργητικής συμμετοχής των νέων, με πρωτοβουλίες και δράσεις των νέων σε επίπεδο δήμου. Τα πρώτα ΔΗΣΥΝ άρχισαν να δημιουργούνται περίπου το 1990 και καθιερωθήκαν αργότερα επί κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ. Τα πρώτα ΔΗΣΥΝ αποτελούνταν από εκπροσώπους φορέων του εκάστοτε δήμου (πολιτιστικοί σύλλογοι, 15μελή σχολείων, αθλητικοί σύλλογοι κτλ.). Έπειτα από πολλά χρόνια προσπαθειών ήρθε η πολυπόθητη θεσμοθέτηση τους, αλλάζοντας την αρχική φυσιογνωμία τους. Τα ΔΗΣΥΝ μετατράπηκαν σε ΤΟΣΥΝ τα μέλη των οποίων προέρχονται από εγγραφές στον δήμο.

Δυστυχώς η Ν. ΠΑΣΟΚ καπέλωσε όλα τα προηγούμενα χρόνια τον θεσμό των ΔΗΣΥΝ, με οργανωτικούς όρους προσπαθούσε να ‘στήνει’ και να ‘ελέγχει’ τα Συμβούλια Νεολαίας χάνοντας την ουσία τους. Το ίδιο λάθος δυστυχώς κινδυνεύει να γίνει και τώρα.

Υπάρχει ο κίνδυνος η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη των ΤΟΣΥΝ να καταλήξει σε μία απολίτικη οργανωτίστικη μάχη μεταξύ ΟΝΝΕΔ και Ν.ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα τώρα που υπάρχει και το ‘φιλέτο της χρηματοδότησης’.

Για να αποφύγουμε αυτό το φαινόμενο πρέπει η Ν.ΠΑΣΟΚ σε αυτόν τον θεσμό να βγει μπροστά με όρους κοινωνίας, πρέπει να ξεφύγουμε από την λογική του μικρού και ελεγχόμενου σώματος, να βγούμε και να μιλήσουμε στους νέους, σε όλους τους χώρου που δραστηριοποιούνται, σχολεία, πανεπιστήμια, χώροι δουλειάς και να τους κάνουμε συμμέτοχους.

Η συμμετοχή των νέων πέρα από διαχωριστικές γραμμές και οργανοτίστικους όρους μακροπρόθεσμα θα βοηθήσει την ανάπτυξη ενός προοδευτικού κινήματος στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Από εκεί και έπειτα μπορούμε να δώσουμε τον αγώνα μας για την περαιτέρω μετεξέλιξη των συμβουλίων Νεολαίας. Κακά τα ψέματα και αυτός ο νέος θεσμός δεν είναι τόσο συμμετοχικός για τους νέους, Από τις εγγραφές στα μητρώα μελών αποδείχτηκε ότι η συμμετοχή των νέων ήταν πάρα πολύ μικρή, σύμφωνα με εκτιμήσεις μόλις που άγγιξε 5%

Το επόμενο βήμα που πρέπει να διεκδικήσει η νεολαία μας είναι η καθολική συμμετοχή των νέων με την διενέργεια Δημοτικών εκλογών Νεολαίας. Από τις οποίες δεν θα προκύπτει ένα συγκεντρωτικό ολιγομελές ΔΣ στα πρότυπα των Δημοτικών Εκλογών , αλλά Συμβούλια Νεολαίας σε κάθε γειτονιά, δίνοντας έτσι την δυνατότητα σε πολύ περισσότερους νέους να εκφραστούν και να έχουν μία πρώτη επαφή με τα κοινά.

Σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας

2008-03-14T10:39:00.002+02:00

Οι σχέσεις κράτους – εκκλησίας πρέπει να επαναπροσδιοριστούν συνολικά. Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι επιβεβλημένος ο διαχωρισμός των σχέσεων πολιτείας - εκκλησίας. Η Ελλάδα οφείλει να σέβεται όλες τις επίσημες θρησκείες και δώσει τη δυνατότητα στο ένα εκατομμύριο μεταναστών να έχουν ελευθερία θρησκευτικής πίστης. Ο διαχωρισμός πρέπει να είναι συνολικός:

1. Η ορθόδοξη εκκλησία πρέπει να αναλάβει πλήρως τη διαχείριση της περιουσίας της και τη μισθοδοσία των κληρικών.

2. Η διδασκαλεία των θρησκευτικών θα πρέπει να έχει αμιγώς εκπαιδευτική διάσταση και όχι κατηχητική μορφή. Αντικατάσταση του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία από μάθημα θρησκειολογίας

3. Η ορκωμοσία των βουλευτών και ο όρκος στα δικαστήρια πρέπει να γίνεται στο σύνταγμα και τους νόμους της πολιτείας.

4. Καθιέρωση προαιρετικής καύσης των νεκρών.

5. Αφαίρεση θρησκευτικών συμβόλων από τα δημόσια κτίρια.

6. Οργάνωση της εκκλησίας υπό τη μορφή νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου και κατόπιν αυτού :

§ Απόδοση της εκκλησιαστικής περιουσίας μετά από συστηματική καταγραφή της.

§ Κανονική φορολογία, εκτός βέβαια των φιλανθρωπικών της δράσεων.

§ Κατάργηση της μισθοδοσίας των ιερέων από το κράτος.

§ Απεμπλοκή του κράτους από τα της διοίκησης της εκκλησίας.

Η πολιτεία δεν μπορεί να παρεμβαίνει στα εκκλησιαστικά ζητήματα, ωστόσο οι πολίτες της, που αποτελούν το «πλήρωμα» της εκκλησίας πρέπει επιτέλους να αποκτήσουν λόγο και ψήφο στη διαδικασία επιλογής κληρικών και μητροπολιτών, σπάζοντας το απόστημα της κλειστής ιεράς συνόδου, η οποία σήμερα φαίνεται να κυριαρχείται από συντηρητισμό και να αδυνατεί να προωθήσει αυτοκάθαρση για μια σειρά σκανδάλων στα οποία εμπλέκονται θρησκευτικοί παράγοντες.

Περιβάλλον και Οικολογική Συνείδηση

2008-03-14T10:38:00.001+02:00

Στην σύγχρονη μας εποχή όπου η κλιματικές αλλαγές είναι ραγδαίες το περιβάλλον δεν μπορεί παρά να θεωρείτε κοινωνικό-δημόσιο αγαθό. Υπό αυτές τις συνθήκες η δόμηση ενός κεντροαριστερού κινήματος πρέπει να έχει ως έναν από τους κεντρικούς πυλώνες την προστασία του περιβάλλοντος σε συνδυασμό με όλες τις πολιτικές. Η πράσινη οικονομία και η ανάπτυξη με όρους που θα δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας αλλά δεν θα βλάπτουν το περιβάλλον πρέπει να είναι μια από τις προμετωπίδες μας για την νέα εποχή.

Σε όλη την διάρκεια του 20^ο αιώνα μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του ’80 οι κοινωνία έμενε σχεδόν αδιάφορη για την ρύπανση του περιβάλλοντος με συνέπεια να πραγματοποιούνται παγκοσμίως καταστροφικές παρεμβάσεις στο οικολογικό σύστημα αλλά καταστροφές ως συνέπεια της βιομηχανικής ανάπτυξης. Οι καταστροφικές συνέπειες από φωτιές σε μεγάλα δάση και η αποψίλωση σε δάση πνεύμονες για την παγκόσμιο οικολογικό σύστημα (π.χ. Αμαζόνιος) σε συνδυασμό με την ρύπανση του περιβάλλοντος από την εκπομπή ρυπογόνων αερίων από τις μεγάλες βιομηχανίες (π.χ. διοξείδιο του άνθρακα) οδήγησαν σε φαινόμενα όπως η αύξηση της θερμοκρασίας, η δημιουργία της τρύπας του όζοντος, το νέφος σε μεγάλες πόλεις, κ.α. .

Η Ελλάδα παρότι έχει υπογράψει όλες τις διεθνείς συνθήκες για την προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει πολύ μεγάλες επιτυχίες σε αυτό τον τομέα. Η χρήση κατά μεγάλο ποσοστό ηλεκτρικού ρεύματος από την καύση του λιγνίτη και η βραδέα ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών ενέργειας, η καταστροφή των δασών από πυρκαγιές που κατά το πλείστον δεν προέρχονται από φυσική αιτία αλλά από εμπρησμό με στόχο την οικοπεδοποίηση, η μόλυνση των υδάτων με κάθε είδους τοξικές ουσίες και τέλος η αργοπορία στην δημιουργία χώρων υγειονομικής ταφής απορριμμάτων (Χ.Υ.Τ.Α.) δημιουργούν ένα σκηνικό για το οποίο δεν μπορούμε να είμαστε ιδιαίτερα ευτυχισμένοι.

Δυστυχώς, το μέλλον προβλέπεται ακόμα πιο δυσοίωνο με την περαιτέρω αύξηση της θερμοκρασίας και το λιώσιμο των πάγων που συνέπεια έχει την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Ακόμα, η ρύπανση του εδάφους από την αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων αλλά και την ρύπανση των υδάτων από την χρήση των προηγούμενων και από δημιουργία πετρελαιοκηλίδων κάνει τις προβλέψεις εφιαλτικές.

Παρόλα αυτά, μόλις το 1997 έγινε κατανοητή η αναγκαιότητα συντονισμένης δράσης και επίλυσης των προβλημάτων σε διεθνές επίπεδο όταν με το Πρωτόκολλο του Κιότο (το οποίο η πιο ρυπογόνος χώρα η Η.Π.Α. δεν έχει υπογράψει) άρχισε μια προσπάθεια να προστατευθεί το περιβάλλον με θεσμικές αλλαγές και θέσπιση πολιτικών μείωσης των εκπομπών αερίων και ρύπανσης των υδάτων αλλά και γενικότερα προστασίας του οικοσυστήματος.

Εμείς, σαν νέοι και νέες και σαν σοσιαλιστές και σοσιαλίστριες, θεωρούμε υποχρέωση μας να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο μέλλον για το οικοσύστημα και το περιβάλλον αλλά ουσιαστικά για την δική μας πραγματικότητα. Γι’ αυτό απέναντι στην λαίλαπα της οικολογικής καταστροφής απαντάμε με τις εξής προτάσεις :

· Δημιουργία αυτόνομου Υπουργείου Περιβάλλοντος με αρμοδιότητες και κονδύλια για την προστασία του οικοσυστήματος και συντονισμένες δράσεις για την ανάπτυξη της ανακύκλωσης και ευρύτερα της οικολογικής συνείδησης .

· Ολοκλήρωση του Δασολογίου και του Κτηματολογίου που θα δώσουν μια ξεκάθαρη εικόνα για το «πράσινο» στην χώρα .

· Δημιουργία και ανάπτυξη οργανωμένων τουριστικών περιοχών που δεν θα βλάπτουν το περιβάλλον και το τοπικό οικοσύστημα .

· Παροχή κινήτρων για «Πράσινα κτίρια-πράσινες πολυκατοικίες», δηλαδή ανάπτυξη κινήτρων για έντονη βλάστηση στους κοινόχρηστους χώρους αλλά και τις οροφές των πολυκατοικιών.

· Παροχή κινήτρων για την μείωση των ενεργειακών δαπανών και της κατανάλωσης.

· Άμεσες παρεμβάσεις σε πρώτη φάση στα δημόσια κτίρια με σκοπό την καλύτερη χρήση της θερμότητας και άρα την μείωση της καύσης πετρελαίου αλλά και την χρήση ηλεκτρ. ρεύματος μέσω των κλιματιστικών. Σε δεύτερη φάση το μέτρο πρέπει να παρέμβει και σε ιδιωτικά κτίρια.

· Επιπλέον κίνητρα (π.χ. επιχορήγηση) για την ανάπτυξη από ιδιώτες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (π.χ. φωτοβολταϊκά)

· Έλεγχος και σταδιακή αντικατάσταση των χωματερών με Χώρους Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων και διαλογή των απορριμμάτων που μπορούν να ανακυκλωθούν όπως το χαρτί, το γυαλί, το αλουμίνιο κτλ. Πολλά από τα υπόλοιπα απορρίμματα μπορούν αφού υποστούν κατάλληλη επεξεργασία να χρησιμοποιηθούν ως λίπασμα.

· Διαχείριση και επεξεργασία των αστικών λημμάτων που τις περισσότερες φορές καταλήγουν σε ποτάμια ή στην θάλασσα με στόχο την δημιουργία βιοκαυσίμων όπου αυτό είναι δυνατό αλλά και τον βιολογικό καθαρισμό τους και την χρήση του νερού που έχει περάσει από αυτόν στην άρδευση (ιδιαίτερα σε αγροτικές και ημιαγροτικές περιοχές).

· Εισαγωγή μαθήματος στα σχολεία και προγραμμάτων με στόχο την ευαισθητοποίηση των νέων σε ζητήματα οικολογίας και περιβάλλοντος (π.χ. πρόγραμμα ανακύκλωσης).

· Περαιτέρω ανάπτυξη της ανακύκλωσης με κίνητρα στους δήμους και στις νομαρχίες για τοποθέτηση κάδων ανακύκλωσης.

· Δημιουργία πρασίνου (πάρκα, δημόσιοι χώροι) και αξιοποίηση παλιών δημόσιων εργοστασίων και παλιών στρατοπέδων ως πνευμόνων πρασίνου.

Προτάσεις για το Νόμο - Πλαίσιο

2008-03-14T10:36:00.001+02:00

Συγγράμματα

Προτείνουμε να διατηρηθεί το υπάρχον καθεστώς των δωρεάν συγγραμμάτων με προσθήκες οι οποίες θα βοηθήσουν στην αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και στην καλύτερη κατανόηση του μαθήματος από τους φοιτητές .Πιστεύουμε πως η αξιολόγηση των συγγραμμάτων από τους φοιτητές σε διετή βάση και η διανομή συμπληρωματικών συγγραμμάτων όπου χρειάζεται θα οδηγήσει στην καλύτερη κατανόηση του μαθήματος αλλά και θα δίνει την δυνατότητα και στον φοιτητή να συμμετέχει στην διαμόρφωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας ως ακαδημαϊκός πολίτης. Επιπλέον θεωρούμε πως οι βιβλιοθήκες των Τμημάτων και των Σχολών πρέπει να αναβαθμιστούν και να ενισχυθούν με περισσότερα συγγράμματα έτσι ώστε οι φοιτητές να μπορούν να έχουν μια σφαιρική εικόνα για την επιστήμη που μελετούν.

Άσυλο

Πιστεύουμε σε ένα Πανεπιστήμιο ανοιχτό σε ιδέες και απόψεις, σε ένα Πανεπιστήμιο ελεύθερης έκφρασης του ατόμου και οποιαδήποτε αλλαγή στο υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο θα γίνει εκ του πονηρού προκειμένου κάποιοι να επωφεληθούν από αυτό. Το άσυλο μπορεί να διασφαλιστεί με την έννοια που ορίστηκε αν γίνεται καλύτερος έλεγχος των χώρων των Πανεπιστημίων και ενισχυθεί ο φωτισμός της Πανεπιστημιούπολης. Θεωρούμε ότι θα ήταν καλό η Πρυτανεία, από την πλευρά της, να υιοθετήσει δράσεις οι οποίες θα δίνουν ζωή στο Πανεπιστήμιο όλες τις ώρες και θα κάνει τον χώρο της Πανεπιστημίων πιο προσιτό στους φοιτητές.

Χρονική διάρκεια σπουδών

Είμαστε αντίθετοι στην υιοθέτηση ,από πλευράς Πανεπιστημίων, μέτρων τα οποία μετά από συγκεκριμένο χρονικό διάστημα θα υποχρεώνουν τους φοιτητές να σταματούν να σπουδάζουν. Αυτό οδηγεί σε ένα Πανεπιστήμιο απρόσιτο που δεν συνάδει με τις αρχές της ελεύθερης έκφρασης και της δημοκρατίας. Για μας αποτελεί σημαντική παράμετρο στην επίλυση του προβλήματος η συζήτηση για τα αίτια της «λιμνάζουσας φοίτησης» και τα μέτρα τα οποία πρέπει να γίνουν προκειμένου αυτή να εξαλειφθεί. Το Πανεπιστήμιο οφείλει να έχει παιδευτικό ρόλο και όχι να γίνεται τιμωρός των φοιτητών σε περίπτωση που ξεπεράσουν το χρονικό όριο φοίτησης.

Ανάδειξη πρυτανικών αρχών και συμμετοχή φοιτητών

Προτείνουμε την καθολική ψηφοφορία των φοιτητών και την αναγωγή της ψήφου στο 100% των μελών ΔΕΠ. Με αυτό τον τρόπο εξαλείφονται οι πελατειακές σχέσεις μεταξύ καθηγητών και παρατάξεων και δίνεται στους φοιτητές η δυνατότητα και η δύναμη να αποφασίζουν για τις πρυτανικές αρχές που διοικούν το Πανεπιστήμιο.

Οικονομικά Πανεπιστημίων

Οι προτάσεις μας σε αυτό το θέμα είναι ξεκάθαρες. Προτείνουμε τον διπλασιασμό των δαπανών για την Παιδεία , χρησιμοποιώντας το 40% των κονδυλίων από το Δ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης(Κ.Π.Σ.) , και την διαχείριση των κονδυλίων που θα παρέχονται για την έρευνα από ένα ανεξάρτητο φορέα – ίδρυμα ερευνών που θα υπάρχει σε κάθε Πανεπιστήμιο. Θεωρούμε επίσης ότι ο έλεγχος των οικονομικών των Πανεπιστημίων από ορκωτούς λογιστές θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη διαφάνεια αλλά θα διασφαλίσει ταυτόχρονα ότι τα χρήματα που θα παρέχονται στα Πανεπιστήμια θα χρησιμοποιούνται για την αναβάθμιση της έρευνας και της εκπαιδευτικής διαδικασίας και όχι για ίδιον όφελος. Τέλος, πιστεύουμε ότι η διοικητική αυτοτέλεια των Πανεπιστημίων θα οδηγήσει σε μια πιο υγιή Παιδεία χωρίς την παρέμβαση εξωπανεπιστημιακών για το πως θα χρησιμοποιηθούν τα κονδύλια που δίνονται σε αυτά

Αξιολόγηση των μελών Δ.Ε.Π.(καθηγητών) και των ιδρυμάτων

2008-03-14T10:34:00.001+02:00

Διδακτικό έργο και επάρκεια

Θεωρούμε ότι το διδακτικό έργο δεν μπορεί παρά να κρίνεται από τους ίδιους τους φοιτητές που είναι αυτοί που συμμετέχουν καθημερινά στην εκπαιδευτική διαδικασία. Είναι αυτοί, άλλωστε, που επηρεάζονται απ’το εύρος της ικανότητας του διδάσκοντα.

Προτείνουμε, λοιπόν, στο τέλος κάθε εξαμήνου όλοι οι φοιτητές που συμμετέχουν να συμπληρώνουν ανώνυμα ερωτηματολόγια, το αποτέλεσμα των οποίων θα κρίνει το επίπεδο διδασκαλίας και την ικανότητα του διδάσκοντα και άρα την διδακτική του επάρκεια.

Βασικό είναι τα ερωτηματολόγια να είναι επιστημονικά διαμορφωμένα έτσι ώστε να αποκλείουν τις περιπτώσεις της προσωπικής εμπάθειας, της μη συμμετοχής (τυχαία συμπλήρωση), κτλ.

Το σύνολο των ερωτηματολογίων θα συγκεντρώνεται από επιτροπή που θα εκδίδει και τα αποτελέσματα τους. Φυσικά, θα είναι δυνατός ο έλεγχος για την ορθότητα του αποτελέσματος και από τους φοιτητές-φοιτήτριες και τον-ην καθηγητή-τρια.

Ερευνητικό έργο

Είναι αυτονόητο ότι τα μέλη Δ.Ε.Π. πρέπει να κρίνονται και για την ερευνητική τους δράση. Την ικανότητα τους να θέτουν και να πετυχαίνουν στόχους για την πρόοδο της επιστήμης τους αλλά και για την αύξηση του επιπέδου και της αναγνώρισης του ιδρύματος τους στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

Για αυτό το μέρος της αξιολογητικής διαδικασίας προτείνουμε την σύσταση ολιγομελών (ανάλογα με τις ανάγκες) επιτροπών που θα κρίνουν ανά διετία το κατά πόσο οι ερευνητές (ΔΕΠ) εκπλήρωσαν τον ερευνητικό τους στόχο. Κάθε επιτροπή θα έχει αρμοδιότητα στα τμήματα ίδιου αντικειμένου σε όλα τα Ελληνικά πανεπιστημιακά και τεχνολογικά ιδρύματα. Μια συνολική έκθεση των παραπάνω θα φανερώνει και την ικανότητα του ιδρύματος να αξιοποιήσει την υλικοτεχνική υποδομή(και άρα τα κονδύλια) προκειμένου να επιτύχει τους στόχους που το ίδιο έχει θέσει.

Προφανώς και σε αυτήν την επιτροπή η δυνατότητα πρόσβασης και ελέγχου των διαδικασιών από τους φοιτητές-τριες και και τους καθηγητές-τριες.

Οικονομικός έλεγχος των ΑΕΙ και ΤΕΙ

Σε συνδυασμό με την αύξηση της χρηματοδότησης είναι αναγκαίος και ο έλεγχος των οικονομικών των πανεπιστημιακών και τεχνολογικών ιδρυμάτων. Ο έλεγχος αυτός δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να προσβάλλει την διοικητική αυτοτέλεια και οικονομική αυτοδιοίκηση του κάθε ιδρύματος.

Με βάση τα παραπάνω προτείνουμε τον έλεγχο των οικονομικών από ορκωτούς λογιστές προκειμένου να αξιολογηθεί η διαχείριση των κονδυλίων που διατίθενται στο κάθε ίδρυμα.

Ι.Δ.Β.Ε.(Ινστιτούτα Δια Βίου Εκπαίδευσης)

Τα Ινστιτούτα Δια Βίου Εκπαίδευσης θεωρούμε ότι οφείλουν να έχουν ως στόχο την επικαιροποίησης της γνώσης του κάθε επιστήμονα με τα δεδομένα και τις επιτεύξεις της εποχής του μέσω της συνεχούς επιμόρφωσης. Τα Ι.Δ.Β.Ε. σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να συνδέονται με την λογική των πιστωτικών μονάδων και της χρήσης τους για επαγγελματική ανέλιξη, ούτε να συγκρίνονται με κάθε είδους μεταπτυχιακές σπουδές.

Τα Ι.Δ.Β.Ε. πρέπει να οργανώνονται και να στελεχώνονται από τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας και το διδακτικό προσωπικό τους και αποτελεί συνέχεια της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, ως εκ τούτου δεν επιβάλλονται δίδακτρα.

Μεταπτυχιακά

Όσον αφορά τα προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών θεωρούμε ότι προκύπτουν δυο ζητήματα για την λειτουργία τους.

Το πρώτο ζήτημα αφορά την εισαγωγή των υποψηφίων στα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών. Θεωρούμε ότι το σύστημα των εξετάσεων είναι το πλέον αξιόπιστο και αξιοκρατικό σε σύγκριση με το σύστημα των προφορικών συνεντεύξεων και της κατάταξης με βαθμό πτυχίου.

Το δεύτερο ζήτημα που προκύπτει είναι η χρηματοδότηση των μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών. Θεωρούμε ότι στα πλαίσια της αναβάθμισης της δημόσιας εκπαίδευσης και της αύξησης της χρηματοδότησης σε ποσοστό του Α.Ε.Π. για την παιδεία, τα κονδύλια που διατίθενται στα ιδρύματα για τα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες τους. Απέναντι στο ψευτοδίλημμα «Δίδακτρα ή κλείσιμο» για ένα μεταπτυχιακό απαντάμε με τις προτάσεις μας για τα οικονομικά του Πανεπιστημίου και την χρηματοδότησή του.

Εσπερινά σχολεία

2008-03-14T10:33:00.001+02:00

Ειδική κατηγορία αποτελούν τα εσπερινά σχολεία καθώς απευθύνονται σε εργαζόμενους μαθητές ανεξαρτήτου ηλικίας.

Τα εσπερινά σχολεία στην χώρα μας είναι παραμελημένα, υπάρχουν μαθητές αρκετοί συνάνθρωποί μας και συνομίληκοί μας που αναγκάστηκαν να εργαστούν σε μικρή ηλικία και να ενταχθούν στην κοινότητα των εσπερινών σχολείων ή άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας για ένα απολυτήριο, για μια καλύτερη ζωή.

Ειδικά για τα εσπερινά σχολεία δεν έχει παρθεί κανένα μέτρο έτσι ώστε να κάνει την μαθητική ζωή καλύτερη. Είναι παράλογο για παράδειγμα να μπορεί ένας μαθητής εσπερινού να μπορεί να γίνει χειρούργος και γιατρός και να πάρει στα χέρια τους μια ανθρώπινη ζωή αλλά δεν τους επιτρέπουν να μπουν στα σώματα ασφαλείας. Το θέμα των απουσιών στα εσπερινά σχολεία αποτελεί μείζον ζήτημα καθώς οι περισσότεροι από τους μαθητές είναι εργαζόμενοι και κάποιοι από αυτούς δουλεύουν όλη την μέρα. Οι εργοδότες μπορούν να δικαιολογήσουν μόνο μέχρι 30 απουσίες ή 180 απουσίες σε περίπτωση που βγάζουν πάνω από 15.Λόγω της δουλείας όμως πολλοί μαθητές βγάζουν κάτω από 15 και έτσι είναι συχνό φαινόμενο να μένουν στην ίδια τάξη λόγω ανεπαρκής φοίτησης.

Μετά ο εργαζόμενος μαθητής καλείται να ανταγωνιστεί με τα παιδιά των ημερησίων σχολείων που είδαν ότι έχουν περισσότερες πιθανότητες από εσπερινό να πετύχουν στις πανελλαδικές και έρχονται στα εσπερινά σχολεία με πλαστές πιστοποιήσεις ότι εργάζονται και αντί για αυτό τα πρωινά πηγαίνουν σε φροντιστήρια. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μπαίνουν πιο δύσκολα θέματα στις πανελλαδικές γιατί το υπουργείο κατάλαβε την τρελή εισχώρηση των μαθητών του ημερήσιου σχολείου στα εσπερινά. Ένα άλλο ζήτημα είναι ότι δεν υπάρχει άμεση επικοινωνία του υπουργείου Παιδείας με τα εσπερινά γιατί δεν υπάρχει ανοιχτό γραφείο εκείνη την ώρα. Θεωρούμε σωστό να δημιουργηθεί μια αρμόδια υπηρεσία η οποία θα ασχολείται αποκλειστικά με θέματα εσπερινών σχολείων και θα είναι ανοικτό τις ίδιες ώρες που λειτουργούν τα εσπερινά σχολεία .

Πολύ σημαντικό ζήτημα είναι ότι στα εσπερινά σχολεία τοποθετούνται καθηγητές οι οποίοι είναι συνηθισμένοι σε ρυθμούς ημερησίων σχολείων με αποτέλεσμα να έχουν τρομερές απαιτήσεις από τον εργαζόμενο φοιτητή ο οποίος είναι ήδη πιεσμένος από την καθημερινότητα του. Συχνό φαινόμενο αποτελεί η διδασκαλία μαθημάτων να γίνεται από καθηγητές οι οποίοι δεν είναι ειδικοί στο αντικείμενο. Για παράδειγμα η διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας από νομικούς και όχι φιλολόγους .Θεωρούμε πως πρέπει να δοθεί περισσότερη βαρύτητα στην αναβάθμιση των εσπερινών σχολείων και να υπάρξουν λύσεις που θα διευκολύνουν την ζωή των εργαζόμενων φοιτητών. Η ανανέωση και αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος οφείλει να συμπεριλαμβάνει και μέτρα τα οποία θα αφορούν και τα εσπερινά σχολεία.

Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και σύνδεση με το Πανεπιστήμιο

2008-03-14T09:45:00.004+02:00

Πρώτα απ' όλα δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τον τρόπο σύνδεσης της με το πανεπιστήμιο αν δεν ορίσουμε ποιος είναι ο αυτοτελείς ρόλος της και πιο μοντέλο προκρίνουμε για αυτήν.

Ο ρόλος του Γυμνασίου και του Λυκείου είναι, εκτός απ' την μετάδοση κάποιων προχωρημένων σε επιστημονικό επίπεδο γνώσεων, η διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης και πολύπλευρης προσωπικότητας, την ανάπτυξη προβληματισμού για τα κοινωνικά ζητήματα και τελικά τη συμμετοχή του νέου στην επίλυση τους. Μια ουσιαστική Κοινωνική και Πολιτική Εκπαίδευση, οι τρόποι διδασκαλίας που χρησιμοποιούνται και μια ανοιχτόμυαλη προσέγγιση στα κοινωνικά προβλήματα δεν μπορεί παρά να είναι ο δρόμος για την επίτευξη του ρόλου της.

Και στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση έχουν γίνει θετικά βήματα που όμως κατά κύριο λόγω τα τελευταία χρόνια είτε έχουν εκφυλιστεί είτε έχουν αναιρεθεί. Παραδείγματα τέτοιων βημάτων είναι η πρόσθετη και ενισχυτική διδασκαλία, οι πανελλαδικές εξετάσεις προσομοίωσης της Β' Λυκείου, η αξιοκρατικά ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, η δημιουργία τεχνικής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κ.α.

Πιστεύουμε ότι είναι αναγκαίο να αποτρέψουμε τον πλήρη εκφυλισμό ενός μοντέλου που παρότι δεν μας βρίσκει σύμφωνους στην φιλοσοφία του τείνει να μετατραπεί σε κάτι πολύ χειρότερο, γι' αυτό κρίνουμε ότι πρέπει να :

Ενισχυθούν η πρόσθετη και η ενισχυτική διδασκαλία που σε πολλές εφαρμογές της κατάφερε να αποτελέσει πλήγμα στην παραπαιδεία και να βοηθήσει τους-ις μαθητές-τριες και τις οικογένειες τους. Τελικός στόχος του εγχειρήματος δεν μπορεί παρά να είναι η δημιουργία ενός “ολοήμερου” Γυμνασίου-Λυκείου που θα καλύπτει της ανάγκες και σε γνώση και σε προετοιμασία του-ις μαθητή-τριας.

Πραγματοποιούνται εξετάσεις προσομοίωσης στην Β' Λυκείου (όσο ισχύει το παρόν σύστημα πανελλαδικών εξετάσεων) έτσι ώστε οι μαθητές-τριες να μην συναντούν το άγνωστο-τρομακτικό γεγονός των πανελλαδικών εξετάσεων στην Γ' Λυκείου.

Καταργηθεί η λεγόμενη “βάση του 10” που δεν αποτελεί αντικειμενικό κριτήριο διαχωρισμού σε ένα σύστημα εξετάσεων που αλλάζει κάθε χρόνο ο βαθμός δυσκολίας του και θέτει πολλά από τα παιδιά εκτός Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Στήριξη και ουσιαστική θεσμική και οικονομική αναβάθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης στα πλαίσια της δευτεροβάθμιας και σύνδεση της με της τοπικές ανάγκες και την τοπική αγορά εργασίας.

Πέρα από αυτά τα μέτρα που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ασπιρίνες σε ένα σύστημα που νοσεί εδώ και πολλά χρόνια, η ανάγκη αλλαγής της φιλοσοφίας του, της διάρθρωσης αλλά και του τρόπου λειτουργίας και σύνδεσης του με την Τριτοβάθμια είναι επιτακτική.

Μελετώντας και συζητώντας τα συστήματα που εφαρμόζουν άλλες ευρωπαϊκές και όχι μόνο χώρες καταλήξαμε σε ένα μοντέλο λειτουργίας (διατηρώντας όσα θετικά στοιχεία είχε το προηγούμενο) που κατά την γνώμη μας μπορεί να αποδεσμεύσει την Δευτεροβάθμια από την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και να αναδείξει τον ξεχωριστό ρόλο που έχουν να διαδραματίσουν στην ζωή ενός νέου-ας αλλά και στην κοινωνία.

Αυτό βασίζεται στα εξής χαρακτηριστικά :

Δευτοραβάθμια εκπαίδευση, με δικαίωμα επιλογής μετά το τρίτο έτος φοίτησης εισόδου στην τεχνική εκπαίδευση, με αυτοτελή ρόλο και στόχους όπως τους περιγράψαμε παραπάνω

Προπαρασκευαστικό έτος στο οποίο θα κρίνεται η είσοδος στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Οι προτάσεις που έγιναν περιείχαν την δημιουργία ενός ενιαίου ή όχι Γυμνασίου-Λυκείου, την ενσωμάτωση του προπαρασκευαστικού έτους στην Δευτεροβάθμια ή στην Τριτοβάθμια και διάφορους προβληματισμούς για τον τρόπο εξέτασης και επιλογής σχολών προτίμησης στο τέλος του προπαρασκευαστικού έτους.

Τελικά, προκρίναμε ένα σύστημα που θεωρούμε ότι η φιλοσοφία του μας βρίσκει σύμφωνους και είναι ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο και θα βασίζεται στα εξής :

Ενιαία πενταετής δευτεροβάθμια εκπαίδευση με διαχωρισμό μόνο σε όσους επιθυμούν στο 4ο έτος να ακολουθήσουν την τεχνική εκπαίδευση

Προπαρασκευαστικό έτος, σε διαφορετικές σχολικές μονάδες, στο οποίο θα έχουν δικαίωμα εγγραφής όλοι όσοι έχουν απολυτήριο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και στο τέλος του οποίου θα πραγματοποιούνται εξετάσεις για την είσοδο στα Ανώτερα και Ανώτατα Ιδρύματα της χώρας. Οι προπαρασκευαστικές σχολικές μονάδες θα λειτουργούν σαν ένα είδος μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με αποκλειστικά δημόσιο χαρακτήρα.

Στο τέλος του προπαρασκευαστικού έτους θα δίνεται η δυνατότητα δήλωσης προτίμησης των τμημάτων από δύο σχολές των ΑΕΙ και δύο σχολές των ΤΕΙ. Η εισαγωγή θα βασίζεται στον βαθμούς των εξετάσεων που θα κατανέμουν τους υποψήφιους σε ίδρυμα, σχολή και τμήμα.

Αποτελέσματα αυτού του τρόπου διόρθωσης είναι να αποκτήσει η δευτεροβάθμια εκπαίδευση τον ξεχωριστό της ρόλο και να αποδεσμευτεί από την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια που θα συνδέεται πια με το προπαρασκευαστικό έτος.

Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση

2008-03-14T09:07:00.006+02:00

Οι ανάγκες και συνθήκες της σύγχρονης εποχής προστάζουν την διαμόρφωση μιας πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης που στόχο έχει όχι μόνο την παροχή βασικών γνώσεων αλλά να συμβάλει στην διαμόρφωση μιας πρώιμης προσωπικότητας, στην δημιουργία κριτικής σκέψης και την αντίληψη των σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων.

Βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση ήταν η θέσπιση του ολοήμερου σχολείου, η αναθεώρηση και επικαιροποιήση των σχολικών εγχειριδίων (παρότι υπάρχουν ακόμα ελλείψεις και λάθη), τα προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και την εφαρμογή παράλληλων διδακτικών μεθόδων.

Παρόλα τα βήματα που έχουν γίνει θεωρούμε ότι πρέπει να διεκδικήσουμε την ολοκλήρωση των προσπαθειών και να θέσουμε τους νέους στόχους.

Συγκεκριμενοποίηση μια γκάμας δραστηριοτήτων που θα καλούνται να διενεργήσουν οι δάσκαλοι-ες με τους μαθητές-τριες

Κάλυψη της σίτισης των παιδιών από τα ίδια τα σχολεία

Πρόσθεση στα σχολικά εγχειρίδια των σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων όπως ο εθνικός και κοινωνικός ρατσισμός, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η φτώχια και η άδικη κατανομή του πλούτου είτε σαν φαινόμενο δίπλα μας είτε στις χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου και την προώθηση ιδεών όπως ο διεθνισμός και η συνεργασία των λαών, η κοινωνική αλληλεγγύη και δικαιοσύνη, κ.α.

Αυτόνομη εκμάθηση ξένων γλωσσών, για την αποφυγή της στροφής στην παραπαιδεία, και απόκτηση πτυχίου (Κρατικό Δίπλωμα Γλωσσομάθειας)

Προώθηση εναλλακτικών διδακτικών μεθόδων που θα προάγουν το ομαδικό πνεύμα και τη δημιουργική-συνθετική σκέψη

Πολιτικές θέσεις και προτάσεις

2008-03-13T20:20:00.005+02:00

Οι πολιτικές θέσεις και προτάσεις που ακολουθούν είναι αποτέλεσμα επίμονης και βαθιάς δημοκρατικής πολιτικής διαβούλευσης μεταξύ νέων ανθρώπων. Σε διάστημα τεσσάρων μηνών έγιναν πάνω από 50 συζητήσεις σε επίπεδο Ο.Χ.Δ. ΠΑΣΠ αλλά και σε πυρήνες νέας γενιάς, που στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης του κινήματος μας, δημιουργήσαμε σε 15 περίπου νομούς . Παρακάτω παραθέτουμε τις θέσεις και τις προτάσεις μας για τους εξής τομής,:

· Πρωτοβάθμια, Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και σύνδεση με το Πανεπιστήμιο.

· Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και Νέος Νόμος Πλαίσιο

· Περιβάλλον και Οικολογική Συνείδηση

· Σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας

· Τοπική Αυτοδιοίκηση και Νεανική Συμμετοχή

· Γυναίκα, η θέση της στην κοινωνία και τα σύγχρονα αιτήματα

Πολιτικό Διακύβευμα και Ιδεολογική Σύγκρουση

2008-03-13T19:51:00.000+02:00

Η έλλειψη ενός πολιτικού διακυβεύματος από το ΠΑΣΟΚ δεν επιτρέπει την συστράτευση των προοδευτικών πολιτών γύρω από ένα κοινό στόχο. Απέναντι στην νεοφιλελεύθερη αντίληψη για την οικονομία που έχει ως στόχο την κερδοφορία των προνομιούχων αντιτείνουμε μια ανάπτυξη με πραγματικό σεβασμό στο περιβάλλον, στα δικαιώματα των εργαζομένων και η οποία θα δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας. Με δίκαιη κατανομή του πλούτου που παράγεται και που έχει παραχθεί με στόχο την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων. Μια ανάπτυξη με βάση την γνώση και τις νέες τεχνολογίες για ποιοτική παραγωγή απέναντι στην άποψη για φτηνή εργασία, αυτή που έχει οδηγήσει σε κλείσιμο πολλών εργοστασίων και στην μεταφορά τους σε χώρες με φθηνό εργατικό δυναμικό.

Απέναντι στον σκληρό καπιταλισμό και τον εργασιακό μεσαίωνα αντιπροτείνουμε μια δημοκρατική εκδοχή του Σοσιαλισμού. Απέναντι στην ανασφάλιστη εργασία και στην αβεβαιότητα αν θα συνταξιοδοτηθεί η γενιά μας από το κράτος, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, τους νέους των 700 ευρώ, των πληροφοριακό αναλφαβητισμό, την έλλειψη ελεύθερου χρόνου αντιπαραθέτουμε την θωράκιση της δημόσιας ασφάλισης των εργαζομένων με σημαντική ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών και την καταβολή των οφειλόμενων εισφορών των εργοδοτών και του κράτους για την ενίσχυση των ταμείων, την διατήρηση του δικαιώματος των συλλογικών διαπραγματεύσεων και προάσπιση του 40ωρου σήμερα και την διεκδίκηση του 35ωρου αύριο, το κατώτατο επίπεδο εγγυημένου εισοδήματος, την ίση πρόσβαση στις πληροφορίες και τον σεβασμό των δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων.

Η πλημμυρίδα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης αναγκάζει τις προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις του κόσμου να αναπροσαρμόσουν το στίγμα και τη δράση τους. Παραδείγματα αντίδρασης στην παραπάνω πραγματικότητα αποτελούν χώρες όπως Βραζιλία, Βενεζουέλα, Βολιβία και Κούβα που όμως το σαφές δημοκρατικό τους έλλειμμα δε μας επιτρέπει να τις αποδεχθούμε ως πόλο προοπτικής. Ως πόλο προοπτικής προκρίνουμε την παγκοσμιοποίηση της Αριστεράς, ρόλο τον οποίο οφείλει και μπορεί να παίξει η Σοσιαλιστική Διεθνής με προτάγματα τη Δημοκρατία και τις Σοσιαλιστικές αξίες. Καθίσταται ξεκάθαρο από τα παραπάνω σε ποιον πόλο επιθυμούμε να ανήκει η χώρα μας με ρόλο πρωταγωνιστικό όπως παλιότερα (Κίνηση των Πέντε για την ειρήνη). Επιπροσθέτως, θεωρούμε πως ρόλος της Ε.Ε δεν είναι η απελευθέρωση των αγορών αλλά το δημοκρατικό αντίβαρο στον οικονομικό επεκτατισμό και την εξαγωγή «δημοκρατίας» με στρατιωτικές επεμβάσεις των Η.Π.Α. . Οραματιζόμαστε την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής Ευρώπης των λαών, ενωμένη κοινωνικά και πολιτικά.

Απέναντι στην κρίση της σοσιαλδημοκρατίας και τα αδιέξοδα που εμφάνισε σε όλη την Ευρώπη απαντάμε με το όνομα και τις αρχές του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Οι προοδευτικές αλλαγές και προτάσεις, σήμερα, δεν μπορεί παρά να αποτελούν βασικό ζητούμενο του Κινήματος. Η εφαρμογή της απλής και ανόθευτης αναλογικής στις εθνικές εκλογές που θα δημιουργήσει μια πλέρια δημοκρατία και θα βοηθήσει τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων πρέπει να αποτελεί πρόταγμά μας. Ακόμα, ο μη διαχωρισμός κράτος - εκκλησίας και τα ασαφή όρια μεταξύ τους οδηγούν σε φαινόμενα «αγιατολαχισμού» δηλαδή διεκδίκησης πολιτικού ρόλου από μη εκλεγμένους θρησκευτικούς ηγέτες, για αυτό είναι ζήτημα δημοκρατίας ο πλήρης και σαφής διαχωρισμός τους.

Τέλος, η αυτονομία της πολιτικής και των πολιτικών από ισχυρά εξωθεσμικά κέντρα που προσπαθούν να επιβληθούν και να επιβάλουν τις πολιτικές που εξυπηρετούν είναι σήμερα επιτακτική παρά ποτέ. Ένας ξεκάθαρος πολιτικός λόγος που θα εκφράζει γνήσια τις προοδευτικές δυνάμεις και τις κοινωνικές τάξεις που για χρόνια στήριξαν το Κίνημα μας θα είναι αυτός που θα μας δώσει την δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με τις παραπάνω και να διεκδικήσουμε την στήριξη τους.